Van Speijk

Van Speijk online

Archief van ‘Reportage’

Sjamaan Searching D. in problemen

Posted by Jan-Hanco Verbogge On september - 20 - 2010

In het Oostenrijkse Fesslfosseln is gistermiddag een 54-jarige inwoner van Bennebroek aangehouden. Volgens de politiecommissaris van het Kriminal-Amt Kreis Launen was de Nederlander bezig met ongeoorloofde activiteiten. De man, Arie S., die een esoterisch bestaan leidt, heeft verklaard zijn klankschaal via de Oostenrijkse methodiek te willen transmuteren. Er werd in de wikkelrok van de man bij zijn aanhouding inderdaad een klankschaal aangetroffen. Volgens de ambassadeur van Oostenrijk in Nederland, Fotzi Fixbauer, zal het allemaal met een sisser aflopen. ‘Ons wetboek zegt niets over transmutatie naar Oostenrijks model van klankschalen. Hij zal worden vrijgesproken.’ Of de Bennebroeker ook zijn 800 kilo zware klankschaal met een diameter van drie meter zeventig terugkrijgt, is de vraag.
happy family op de bankAanwezigheid van het gevaarte heeft er de afgelopen dagen voor gezorgd dat inwoners van Schlempkrage en het naburige Sankt Bully alleen naar de Kalmukkische staatstelevisie kunnen kijken. De NASA heeft ook al geklaagd vanwege de invloed van de klankschaal op vliegroutes en navigatiesatellieten. De Bennebroeker, ook bekend onder zijn religieuze naam Sjamaan Searching D., gaat in een hoger beroep als hij Oostenrijk zonder klankschaal moet verlaten. ‘Het zal één grote kosmische knoop worden,’ aldus de sjamaan, ‘die Oostenrijkers weten nergens wat vanaf, behalve van chocola maken.’ De regering van Zwitserland heeft verontwaardigd gereageerd op de uitlatingen van de sjamaan over chocola. Van Oostenrijkse zijde werd te laat gereageerd, wat uitmondde in hoongelach van de regering van Macedonië, die toevallig in de buurt was.

Op de foto vlnr: Ricardo S., Chantalla S., Greet de J.-S. en de gedupeerde Arie S., alias Sjamaan Searching D.

Tienerster zijn, hoe leuk is dat?

Posted by Erna Voordien On oktober - 28 - 2009

Veel tieners dromen ervan tienerster te worden. Logisch, want van de buitenkant is het tienersterrendom uitsluitend glitter en glamour. Gelukkig weten de meeste tieners (en nagenoeg alle twens!) dat het helemaal niet zo’n zorgeloos leventje is. Mensen gunnen elkaar het licht in de ogen niet. Concurrenten verketteren je achter je rug, om twee tellen later te zeggen dat je de beste bent. Er wordt gelogen, gemaakt en gebroken, en zelden hebben tienersterren vat op hun status. Ze worden neergezet door mensen die bepalen wie er tienerster is en van wanneer tot wanneer.

repo tienerster1Tienersterren hebben te maken met voormalige tienersterren die op een zijpad zijn geraakt. Zij proberen hun overgebleven kiemen in frisse, jonge grond te zaaien om in een later sta-dium te oogsten, als het ware. Dergelijke deerniswekkende oudere types doen hun uiterste best in het gevlei te komen bij de nieuwe sterretjes. Hun hergeboorte hangt immers af van de jonge garde. Ze willen weer terug onder de schijnwerpers, want als uitgewoond, afgelikt en ingeruild figuur wil je het liefst dat alles weer is zoals vroeger. Maar ja, vroeger is vroeger en nu is nu. Arme oudere tienerster, het wordt nooit meer zoals toen.
Er zijn mensen die terugverlangen naar de jaren vijftig en daarom gedeukte en verroeste vierkante koffieblikken met grote deksels in de woonkamer zetten. Gewoon, nonchalant in de hoek, met een theeblik en andere trommels, die tezamen een prachtig plaatje opleveren. De grootste helemaal in de hoek, de kleinere er als paddestoelen omheen. Geinige knolvaren ernaast en je zit weer helemaal in die fijne jaren vijftig. Zo is het precies ook met tienersterren, al kunnen we hen natuurlijk niet zomaar vergelijken met oude blikken.
En dan zijn er nog de homoseksuelen met hun eigen maniertje om naar tienersterretjes te kijken. In cultuurkringen gaat het grapje van het eurovisie-songfestival, waarin de minst gevaarlijke geslachtsziekte wint. Ook ‘n goeie.

Slaatje slaan
Tienersterren kennen geen vriendschap. Hun vroegere vrienden, steevast aangeduid als ‘mijn echte vrienden’, verkopen de verhalen aan de bladen. Je zou wel gek zijn als je niet vertelde in welke genante situaties je de tienerster hebt meegemaakt. Dat is logisch geld verdienen. Het is de reden dat tienersterren niet worden benijd door hun echte vrienden.
Het is als tienerster zijnde natuurlijk vreselijk te merken dat iedereen om je heen een slaatje uit je probeert te slaan. Maar ja, dat had je dan maar eerder moeten bedenken!
Tienersterren worden geleefd. Sommigen raken aan de homofilie of gaan in Israel wonen omdat het een warm land is. Maar daar gaat het niet om. repo tienerster2En denk nou niet aan drugs, want dat is flauw. Trouwens, daar gaat het ook niet om. Het merendeel van de tienersterren snakt naar een normaal leven. En het leuke is (let even op, het lijkt wat ingewikkeld): daar gaat het wél om, want een tienerster met een normaal leven is niet interessant! Zeg nou zelf, wat stelt de tienerster nou helemaal voor als het gewoon je buurjongen is? Geen klap! Dan wil niemand nog zijn zoals een tienerster en dat is niet goed als je er geld in hebt gestoken.
Tienersterren hebben een leuke marge in hun gedrag. Zo mogen ze gerust zes handdoeken en twaalf flessen frisdranken assorti eisen als ze gaan optreden. Ze mogen van alles en willen steeds meer. Dan vind je ‘t toch niet gek dat tienersterren doordraaien? Die zitten binnen vier weken compleet maf haiku’s te bedenken op de achterbank van de Mercedes waarmee ze door het land worden gereden. Op een gegeven moment denken ze dan: hé, ik mag zomaar alles, want ik ben een tienerster. En wat ze dan bedenken, je houdt je hart vast. Overigens vraagt niemand zich in dit verband af of een vijftienjarige niet gewoon op school hoort te zitten. Kinderen van vijftien weten niets, want als je alles zo goed weet, dan verveel je je niet. En is verveling ondertussen niet de nickname van de huidige vijftienjarige? Tienersterren hebben dat zeer goed door en zo is het verhaaltje rond. Dit heet dus de marge van het tienersterrengedrag, voor als u dat nog niet wist.

In de voortuin
Tienersterren hebben ouders. Dat zijn vaak eenvoudige mensen. Vaak gewoon werkvolk, productiemedewerkers, administratieve ondersteuning, een stukje serviceverlening, dat soort mensen. Een man met een snor en een wollen kabeltrui van Prico of Bella, een vrouw in een witte blouse met een jasje, gekocht in een kledingwinkel waar geen muziek speelt. Niet mooi, maar het combineert met de oorbellen. Het past zo leuk. Ouders van tienersterren zeggen altijd dat ze al langer van plan waren te verhuizen. Dergelijke leugens kun je verwachten van ‘t soort mensen. Voor hun ligt Hollywood in de voortuin.
Het moge duidelijk zijn. Normaal gesproken heb je je hele leven in de hand, behalve je ouders. De arme tienerster heeft alleen zijn ouders in de hand. Hun eigen leven is tijdelijk van iemand anders. Is het niet vreselijk? Ik kan het niet genoeg benadrukken. Het tienersterrendom is niet iets dat je verdient omdat je het wil, maar juist omdat het tienersterrendom jou wil verdienen omdat jij tienerster wilt worden en het dus moet verdienen van het sterrendom, dat niet de echte tienerster laat verdienen, maar die verdient dat dan ook niet.
Tja. Als je ergens fel tegen bent gekant, dan maak je wel eens een foutje in een vergelijking. Toch blijft de hoofdzaak klip en klaar. Word geen tienerster. Deugdzaamheid is eventjes geen woord dat is voorbehouden aan de kleine Christelijke partijen.

(illustraties: Maarten Vandewiele)

Guanita zingt tipparadeplaat van de eeuw

Posted by Jan-Hanco Verbogge On september - 15 - 2009

‘Padre mio’ van het Portugese zangeresje Guanita dao Jambon is gekozen tot tipparadeplaat van de eeuw. Tweede werd de Oostenrijkse Kalle Bacher met ‘You only could have what you need to be’. De tipparadeplaat is een begrip in de meeste Europese landen, en dan met name bij een kleine groep trouwe luisteraars. Voor Nederland deden Double Five-O, Sing 4 Me 2 U en Miss Free-B een gooi naar de prijzen. Zij wonnen niet, uiteraard vanwege de wanstaltige namen die ze hebben. Miss Free-B moet zich eigenlijk gewoon kapot schamen met zo’n kutnaam. Je bent toch vrij een andere naam te kiezen?

‘Padre mio’ is een terechte winnaar. Het lekker in het gehoor liggende deuntje voldoet aan alles en dat kon je niet bepaald zeggen van de Nederlandse inzendingen aan de tipparadeplaatverkiezing 2009. Wat een rotliedjes waren die Nederlandse, zeg. Echt vreselijk, of zoals een Engels jurylid het zo mooi formuleerde: geef het paard snel te drinken, al is dat in zijn eigen taal een stuk krachtiger en bovendien een staande uitdrukking.
Guanita zingt over haar vader. Kom daar maar eens om bij die shitplaatjes uit Nederland. Die gaan alleen maar over dansen dit, dansen dat, gooi je handen in de lucht en voel je vrij. Walgelijk! Dansende mensen die hun handen in de lucht gooien zien er vreselijk uit, dat moet je toegeven. Ze huppelen wat, wapperen met hun armen naar elkaar en houden hun handen net boven hun hoofd. In de Tweede Wereldoorlog, toen werden de handen pas fier omhoog gestoken! Als je onder schot werd gehouden door zo’n kutmof, dan ging je niet leip lopen doen. Dan rechtte je je rug en stak je beide handen stram de lucht in. En geen gezwaai, ben je gek! We waren in die tijd godverdomme geen homo’s!
Maar goed, het is allang geen Tweede Wereldoorlog meer en dus mogen sommige mensen zich best een beetje laten gaan op de dansvloer. Ze moeten alleen wel beseffen dat ze er niet uit zien, zo met hun handen in de lucht. Buitengewoon spijtig dat onze tipparadeplaatinzendingen deze povere aanblik op de dansvloer in stand houden. Sterker nog, het zijn de ambassadeurs van dat infantiele armgezwaai. Een schande.

Kalle knap op twee
‘Padre mio’ is een tamelijk onschuldig liedje over het schitterende van de ware liefde, namelijk die tussen vader en dochter. Guanita speelt de rol van dochter met verve en bezingt in een paar prima strofen haar enorme liefde ‘groter dan voorbij de rotsen’, want pas op, het blijven Portugezen en laten we wel wezen: Portugal is een ontwikkelingsland en dat zien we terug in de liedteksten. ‘Ik zag je onder de dadelstruik’, dat soort onzin.
padre mio
Over brandbaar materiaal gesproken: de inzendingen van de Balkanlanden, al dan niet voormalig, waren stuk voor stuk om te huilen. Of zoals het Franse jurylid het zo mooi verwoordde: de boter is eerder op de slak dan het huisje, al is dat in zijn eigen taal een stuk krachtiger en bovendien een staande uitdrukking. Kijk, we hebben allemaal wel gezien dat die lui daar in behoorlijk rottige omstandigheden leven, maar dan kun je toch nog wel normale muziek maken? Nee, dan ‘Padre mio’, heerlijk! Zoet als baklava, na-echoënd als een steen in een wensput, zacht als een babyhuidje en opwekkend als groene thee.
Vraag is waarom een Portugees liedje de tipparadeplaat van de eeuw kan worden. Op zich klinkt het Portugees zoals dat van Guanita niet onaardig, over het algemeen. Het is een opgewekt kwebbeltaaltje met sympathieke klanken. Niet zo stompzinnig en jolig als het Fins, niet zo luid en bassend als het Duits, niet zo voorin de mond als het Grieks en ver van de Hebreeuwse keel. Geabstraheerd is het Portugees een langerekt wa-wa-wa. Je kunt het als land binnen de Europese grenzen beroerder treffen.
‘Padre mio’, dat heerlijke lied, heeft terecht gewonnen. Nederland, dat laffe land met die vreselijke pokkenmuziek, heeft terecht niet gewonnen. Nederland moet de bezem door de kast halen. Nederland moet écht afrekenen met die vieze kliek drugsgebruikers, die aan de touwtjes trekt in muziekland. Ontken ‘t maar, als je durft! Je zal wel gek wezen! Wedden dat ze nog nooit van ‘Padre mio’ hebben gehoord? Kotsmisselijk word je van dat tuig!