Van Speijk

Van Speijk online

Archief van september, 2009

Van Speijk op Twitter!

Posted by Redactie Van Speijk On september - 26 - 2009

Natuurlijk kun je iedere dag naar de website van Van Speijk surfen, de nooit grappige iPhone-applicatie downloaden en Vrind worden van Van Speijk. Je zit dan zeker goed, maarrrrr….. je kunt Van Speijk ook via Twitter volgen. Je krijgt dan om de haverklap nieuws, info en goede raad. Doe mee via van_speijk !

Beauty and brains (en een auto)

Posted by Stef Stokjens On september - 17 - 2009

Guanita zingt tipparadeplaat van de eeuw

Posted by Jan-Hanco Verbogge On september - 15 - 2009

‘Padre mio’ van het Portugese zangeresje Guanita dao Jambon is gekozen tot tipparadeplaat van de eeuw. Tweede werd de Oostenrijkse Kalle Bacher met ‘You only could have what you need to be’. De tipparadeplaat is een begrip in de meeste Europese landen, en dan met name bij een kleine groep trouwe luisteraars. Voor Nederland deden Double Five-O, Sing 4 Me 2 U en Miss Free-B een gooi naar de prijzen. Zij wonnen niet, uiteraard vanwege de wanstaltige namen die ze hebben. Miss Free-B moet zich eigenlijk gewoon kapot schamen met zo’n kutnaam. Je bent toch vrij een andere naam te kiezen?

‘Padre mio’ is een terechte winnaar. Het lekker in het gehoor liggende deuntje voldoet aan alles en dat kon je niet bepaald zeggen van de Nederlandse inzendingen aan de tipparadeplaatverkiezing 2009. Wat een rotliedjes waren die Nederlandse, zeg. Echt vreselijk, of zoals een Engels jurylid het zo mooi formuleerde: geef het paard snel te drinken, al is dat in zijn eigen taal een stuk krachtiger en bovendien een staande uitdrukking.
Guanita zingt over haar vader. Kom daar maar eens om bij die shitplaatjes uit Nederland. Die gaan alleen maar over dansen dit, dansen dat, gooi je handen in de lucht en voel je vrij. Walgelijk! Dansende mensen die hun handen in de lucht gooien zien er vreselijk uit, dat moet je toegeven. Ze huppelen wat, wapperen met hun armen naar elkaar en houden hun handen net boven hun hoofd. In de Tweede Wereldoorlog, toen werden de handen pas fier omhoog gestoken! Als je onder schot werd gehouden door zo’n kutmof, dan ging je niet leip lopen doen. Dan rechtte je je rug en stak je beide handen stram de lucht in. En geen gezwaai, ben je gek! We waren in die tijd godverdomme geen homo’s!
Maar goed, het is allang geen Tweede Wereldoorlog meer en dus mogen sommige mensen zich best een beetje laten gaan op de dansvloer. Ze moeten alleen wel beseffen dat ze er niet uit zien, zo met hun handen in de lucht. Buitengewoon spijtig dat onze tipparadeplaatinzendingen deze povere aanblik op de dansvloer in stand houden. Sterker nog, het zijn de ambassadeurs van dat infantiele armgezwaai. Een schande.

Kalle knap op twee
‘Padre mio’ is een tamelijk onschuldig liedje over het schitterende van de ware liefde, namelijk die tussen vader en dochter. Guanita speelt de rol van dochter met verve en bezingt in een paar prima strofen haar enorme liefde ‘groter dan voorbij de rotsen’, want pas op, het blijven Portugezen en laten we wel wezen: Portugal is een ontwikkelingsland en dat zien we terug in de liedteksten. ‘Ik zag je onder de dadelstruik’, dat soort onzin.
padre mio
Over brandbaar materiaal gesproken: de inzendingen van de Balkanlanden, al dan niet voormalig, waren stuk voor stuk om te huilen. Of zoals het Franse jurylid het zo mooi verwoordde: de boter is eerder op de slak dan het huisje, al is dat in zijn eigen taal een stuk krachtiger en bovendien een staande uitdrukking. Kijk, we hebben allemaal wel gezien dat die lui daar in behoorlijk rottige omstandigheden leven, maar dan kun je toch nog wel normale muziek maken? Nee, dan ‘Padre mio’, heerlijk! Zoet als baklava, na-echoënd als een steen in een wensput, zacht als een babyhuidje en opwekkend als groene thee.
Vraag is waarom een Portugees liedje de tipparadeplaat van de eeuw kan worden. Op zich klinkt het Portugees zoals dat van Guanita niet onaardig, over het algemeen. Het is een opgewekt kwebbeltaaltje met sympathieke klanken. Niet zo stompzinnig en jolig als het Fins, niet zo luid en bassend als het Duits, niet zo voorin de mond als het Grieks en ver van de Hebreeuwse keel. Geabstraheerd is het Portugees een langerekt wa-wa-wa. Je kunt het als land binnen de Europese grenzen beroerder treffen.
‘Padre mio’, dat heerlijke lied, heeft terecht gewonnen. Nederland, dat laffe land met die vreselijke pokkenmuziek, heeft terecht niet gewonnen. Nederland moet de bezem door de kast halen. Nederland moet écht afrekenen met die vieze kliek drugsgebruikers, die aan de touwtjes trekt in muziekland. Ontken ‘t maar, als je durft! Je zal wel gek wezen! Wedden dat ze nog nooit van ‘Padre mio’ hebben gehoord? Kotsmisselijk word je van dat tuig!