Van Speijk

Van Speijk online

Vacature

Posted by Stef Stokjens On januari - 31 - 2010

Vanmorgen kwam Fokko op de redactie langs. Zoals altijd werkten we rustig door toen hij ons vertelde dat hij het niet bepaald leuk vond. Wij hadden zijn concept gestolen. Het was allemaal van hem en dat hoorden we te weten. Wat Fokko van ons verwachtte, wisten we niet, want nadat hij was uitgeraasd vertrok hij weer.
Zomaar een aardigheidje op de redactie van Van Speijk.

Het komt ook wel eens voor dat het er minder vriendelijk aan toe gaat in de redactieruimte. Dat Fokko niet langskomt, zeg maar.  Zoals laatst, toen een aantal verenigingsleden van een of ander extreemrechts clubje verhaal kwam halen. Er was iets mis met het verhaal van de autistische jongen uit nummer 24, want de leider van de club had zelf een autistische broer en dus moesten we praten. Het zag er allemaal vrij dreigend uit, maar gelukkig liep het met een sisser af. We vertelden dat de betreffende redacteur zelf autistisch is en daarom alles omdraait. Daarbij zette een van ons de leider onder druk: hij zou geen oog hebben voor zijn broer en zich niet werkelijk in de aandoening interesseren. Hitler zou zich in zijn graf omdraaien van zoveel onwetendheid. Of er verder nog iets was? Nee, dat was het wat het groepje betrof.

Werken op de redactie van Van Speijk is heel afwisselend. Soms is het maandag en soms gewoon weer vrijdag, dat idee. En we lachen wat af. Zo is Erna vaak de pineut. Dan laten we haar een kratje overpijpjes halen bij het Egyptische specialiteitenhuis aan de overkant van de straat. We weten dat die lui haar steeds zo lang mogelijk laten wachten, omdat ze daar niets van vrouwen moeten hebben. Gieren en brullen, vooral als ze haar tot na zessen laten staan. Dan is de redactieruimte afgesloten, dus geen jas, geen fietssleuteltje, nada. Dan heb je een gezellige volgende ochtend, daar kun je vergif op innemen.

Vroeger, toen de redactie nog bestond uit twaalf man, was het vaak bal. Officieel mogen we daar niet veel over zeggen, maar het ging er in die dagen vaak ruig aan toe. Meestal met een glimlach, behalve op die vreemde dag in 2003. Het was hartje zomer, bloedheet en niet alleen de mussen vielen dood van het dak. Het is altijd moeilijk om afscheid te moeten nemen van iemand met wie je jaren hebt gewerkt, ook al deed Rico niet veel meer dan de public relations en had hij hoogtevrees.
Herman had de afgebroken lucifer getrokken en moest de vriendin van Rico bellen, die niet thuis was. Toen hij daarop de voicemail wilde inspreken, vonden wij dat een beetje onpersoonlijk en probeerden we hem de telefoon te ontfutselen. Dat ontaarde in een worsteling met een hoop geschreeuw en geduw, met als triest resultaat dat de vriendin van Rico hem zoals altijd met de auto kwam ophalen, omdat ze niets van het voicemailbericht verstaan had.
Een pijnlijk leermoment voor ons, dat ze vervolgens ok nog voor een dichte deur stond, want we waren allemaal extra vroeg naar huis gegaan vanwege de impact die het akkefietje op ons had gehad.

Hoe dan ook, we zijn op zoek naar een collega die affiniteit heeft met de bladenmarkt en de ins en outs van het uitgeversvak beheerst. Iemand voor wie de Nederlandse taal geen geheimen kent en die zich thuisvoelt in de rol van teamplayer maar tegelijkertijd niet wegloopt voor een stukje eigenbesef, gedrevenheid en werklust.
Stuur een mailtje naar de redactie, met een actiefoto, en we nemen contact met je op. Affectie met Van Speijk is een pre.

Leave a Reply